آخرین خبرها

مسئله ای به نام آقایان دوربینی! / مدیران دوربینی به دنبال چه هستند؟

تاریخ انتشار : پنج شنبه،۲۷مهر۱۳۹۶
نخست  ← برگزیده ها ← سرخط خبر ← گفت و گو  ←  مسئله ای به نام آقایان دوربینی! / مدیران دوربینی به دنبال چه هستند؟

اختصاصی «خط اعتدال» سرویس اجتماعی:گاها برای آنچه که همواره در بعضی گوشه و کنار فضای مدیریتی و سیاسی کشور اتفاق می افتد، باید منتظر تلنگر یا وقوع حادثه غیرمترقبه ای بود که مانع از تاثیرگذاری اتفاقات ناصحیح و زیان بار بر پهنه سیاست کشور شد. این از جمله مواردی ست که متاسفانه گاها دیده شده […]

اختصاصی «خط اعتدال»

سرویس اجتماعی:گاها برای آنچه که همواره در بعضی گوشه و کنار فضای مدیریتی و سیاسی کشور اتفاق می افتد، باید منتظر تلنگر یا وقوع حادثه غیرمترقبه ای بود که مانع از تاثیرگذاری اتفاقات ناصحیح و زیان بار بر پهنه سیاست کشور شد. این از جمله مواردی ست که متاسفانه گاها دیده شده که توسط برخی کارشناسان سیاسی مشاهده و درک می شود، اما بدلیل جلوگیری از تولید فضای پرتنش و زیانبار به آن پرداخته نمی شود؛ بدون در نظر گرفتن اینکه آثار زیانبار چنین پدیده های مخربی به مراتب بیش از آنست که در ظاهر به نظر می آید.
یکی از این موارد پخش کلیپ معروف به آقای دوربینی ست که در فضای مجازی و حرف و حدیث هایی که در پی آن داشت. سوای درنظر گرفتن برخورد نه چندان مناسب حاج آقا قرائتی، یکی از مفسرین اخلاق و دیانت در کشور ما که در آن لحظه برخورد نامناسبی با فرد خاطی نشان داد -گرچه که بعدا با بزرگ منشی و بهره گیری از اخلاق اسلامی اقدام به عذرخواهی نمود- مساله اصلی اینست که دوربینی ها و آقایان دوربین چه کسانی هستند و بغیر از نشستن بی های و هوی در جلسات اینچنینی، اینگونه نشستن های افراد دیگر در سایر مراتب و سلسله مراتب بزرگتر یعنی چه و چگونه تشکیل می شود و چه اثراتی دارد و به چه مسائلی منجر خواهد شد؟
واقعیت اینست که دوربینی ها و آقایان دوربینی سالهاست که یکی از تشکل های اصلی و اساسی در جامعه و سیاست ماست و متاسفانه بدون اینکه دارای فوایدی باشند تاثیرات آن در پهنه فرهنگی و فرهنگ سیاسی ما بشدت زیانبار است. صحبت فقط از کسانی نیست که مرتب در نشست ها و بزنگاه های سیاسی در دید مستقیم دوربین های تلوزیونی و خبرگزاری ها و عکس های عکاسان خبری ظاهر میشوند و با میدان داری و با های و هوی سیاسی، به اهرمی برای پیش بردن سیاست ها و منویات گاها نه چندان نادرست خود مبادرت ورزیده و به نوعی از نجابت سیاسی بخش کثیری از مردم ما که سعی در دیده نشدن، اما تاثیر مثبت گذاشتن و خدمت به جامعه و کشور خود دارند، سوء استفاده می کنند. بلکه در رده بالاتر ما سالهاست شاهد نیروها و مدیران دوربینی ای هستیم که اتفاقا سعی شان اینست که با حضور و دیده شدن خود حواس سیاست گذاری های رسمی در مراجع تصمیم گیری کلان را پرت کنند. و یا در این بازار تبلیغاتی با شوهای نه چندان میمونی که به راه می اندازند در پی منافع شخصی و گروهی خود باشند. مدیرانی که چندان خود را با سیاست های کلی دولت منتخب وفق نمی دهند و در جهت جریان حداکثری مردمی و منافع کشور حرکت نکرده و با باند بازی و باندسازی از خود یک جریان تاثیرگذار و تصمیم گیرنده می سازند که تاثیرات و تصمیمات آنان بیشتر و شاید در برخی موارد فقط به نفع خودشان برمی گردد.

 

اگر قرار باشد که صرفا روی این مساله یک آسیب شناسی اجتماعی گردد، بی گمان حدیث مفصلی ست که دلایل عمده ریز و درشت فراوانی را برای آن میتوان فهرست نمود و نیازمند مثنوی هفتاد من است. اما در شکل ظاهری ای که این پدیده روی داده شاید اینگونه به نظر بیاید که ابزار آنان در حالت فعلی رسانه های مکتوب و تصویری ای بود که حالا جریانها و رسانه های مجازی هم به آن اضافه شده اند. اما این فقط یک بعد قضیه ست. بعد دیگر و مستترتر آن شکل گیری حلقه های مدیریتی کاذبی ست که در بزنگاه های تصمیم گیری سیاسی این مدیران ایجاد کرده و با معرفی نمودن خود بعنوان یک جریان بر تصمیم گیری ها اثر می گذارند. شاید در نگاه اول این مقوله به خودی خود بد نباشد و آن را بعنوان یکی از پتانسیل های اجرایی کشور بتوان پذیرفت. اما شکل بدش اینست که عموم این جریانات دوربینی از کار مفید و خدمت، تهی هستند و حضورشان در بزنگاه های مهم فقط دیده شدن برای سهم بری و منافع شخصی ست. بدون اینکه تاثیر مثبت و یا کارآیی در بدنه اجرایی کشور داشته باشند. موردی به مراتب بدتر از همین آقای دوربینی که در نشست تفسیر قرآن حجه الاسلام قرائتی در مقابل دوربین ها نشسته بود و صحنه را پر می کرد. او فقط یک فردی بود که عطش دیده شدن داشت و آزارش به کسی نمی رسید. اما دیده شدن مدیران دوربینی و پرت کردن حواس های سیاست گذاران امر ساده ای نیست که بتوان از آن گذشت. فارغ از اینکه این امر به خودی خود یک امر غیراخلاقی ست و عرصه را برای مدیران نجیب و خدوم کشور که علاقه ای به این نمایش های دروغین ندارند، تنگ می کند؛ پایه گذاری جریانی خواهد شد که در نگاه ساده و بدون کارشناسانه میزان عملکرد مدیران و جریانات سیاسی در حضور و عدم حضورهای ویترینی خلاصه می شود، نه به میزان اثرگذاری و خدماتی که در بدنه و پهنه دولت و کشور ایجاد می کنند.
کلیپ مذکور هشداری بود برای سیاستگذاران کلان که دوربینی ها را در همه جا بهتر بشناسند یا بیشتر به آن دقت کنند. دوربینی ها فقط در جلوی دوربین ظاهر نمی شوند. گاها ممکن است حتی در نشست های پشت پرده مدیریتی نیز حضور یابند. ملاک دوربینی و غیر دوربینی بودن یک جریان یا یک مدیر، عملکرد شایسته و بایسته ای ستکه در یک برهه و فاصله زمانی انجام می دهد. و گرنه حضور و صحبت های ویترینی را که همه بلدند. مهم اینست که نفس خدمت گذاری و مقوله شریف مدیریت به خوبی تعریف شود. حال که پرت شدن حواس حاج آقا قرائتی تبدیل به سوژه ای شد و امروز همه در باب اخلاقی یا غیراخلاقی بودن برخورد ایشان صحبت می کنند، بهتر است که در نگاهی کلانتر و با دیدی بازتر دوربینی های دیگر هم شناخته شود تا حواس ها هنگام سیاست گذاری ها بیشتر پرت نشود. و با این افراد و جریان ها برخورد لازم صورت گیرد. صدالبته که منظور از برخورد، برخوردی ست منطبق بر اصول و موازین اخلاقی …

 *
 *
امتیاز دادن به این خبر

1   1

0